Restauratie Vespa PK XL Automatica

De (rubber) vlag die de lading dekte.

Begin januari 2008 ben ik gaan uitkijken naar een Vespa PK 50 XL automaat omdat ik problemen heb met schakelen; ligt aan mijn handen. Mijn eigen mooie PK 50 S op Marktplaats te koop gezet en me sufgesurft naar een leuk brommertje. In Kaatsheuvel staat er eentje te koop, lekker dichtbij; op de foto een blits dingetje waar ik wel eens verliefd op zou kunnen worden want de klik moet er toch zijn niet waar! In eerste instantie lijkt het me wel wat maar bij nadere inspectie zie ik dat het voorspatbord behoorlijk geroest is; motortje loopt als een zonnetje maar ik aarzel; zie van de koop af. Terug naar huis en weer uren achter mijn p.c. maar ik vind niets leuks...

Al gauw krijg ik een goed bod voor mijn eigen mooie Vespa, een S-je en het ziet er naar uit dat ik gauw zonder zal zitten. Een paar dagen later Aleida gebeld om samen nog eens te gaan kijken in Kaatsheuvel. Klein ritje gemaakt (starten is een fluitje van een cent) en de verliefdheid groeit. Toch maar even op de grond gaan liggen met onze krakende botten om wat van de onderkant te kunnen zien; gevoeld, maar wat voel je, oneffenheden, zand?

“Je mag wel naar een kenner gaan om hem te laten keuren” … dat vinden we nou ook weer overdreven en de koop wordt gesloten..850 euro. Mijn nieuwe aanwinst breng ik de volgende dag naar de plaatselijke motorspecialist voor een servicebeurtje. Die belt mij een paar dagen later op of ik even wilde komen kijken… Hij heeft de Vespa ontdaan van de rubber bodembekleding. Het hele middenstuk is in verregaande staat van ontbinding, ik mag er zelfs van hem niet meer mee rijden.

Na een slapeloze nacht bel ik naar Christiaan die nog een ander frame heeft liggen en breng dat naar de monteur maar die ziet het toch niet zitten, het kost hem te veel tijd en hij is geen Vespa-specialist, weer een slapeloze nacht.

Aleida heeft haar Vespa gekocht van Peter van Gerven in Tilburg. Peter opgebeld of hij iemand weet in de buurt die deze klus op zich wil nemen: “dat kan ik wel” zegt hij spontaan, kom alles maar brengen. Een paar dagen later krijg ik een goed bod voor mijn PK 50 en ik zit dus zonder.

13 februari hebben we de patiënt weggebracht naar Tilburg met het losse frame en een heleboel losse onderdelen; gauw nog even wat foto’s gemaakt van de misère.

7 maart: frame teruggehaald bij Peter want hij kan het niet gebruiken ( technisch verhaal ). Even in zijn garage kijken: ik zie mijn brommer er niet meer staan! Wel een bodemplaat, of het restant van wat ooit een bodemplaat was, helemaal ter zielen. Ik zie ook een flinke doos vol met onderdelen…, “daar zit de rest in van mijn Vespa! Peter stuurt me naar de Gamma om kleurstalen te halen.( En dat terwijl er in de verste verte
nog geen Vespa te bekennen is; wat een optimisme!). Ik neem een hele stapel kleurstalen mee en s’avonds heb ik twee kleuren over: zacht oranje en olijfgroen.

8 maart frame terug naar Son gebracht en omgeruild voor een nieuw voorspatbord want dat is ook behoorlijk aangetast. Peter gaat aan de slag en wekenlang hoor ik niets totdat hij belt dat het frame gespoten kan
worden; er is al heel wat inspanning geleverd tot nu toe vertelt hij. Meerdere mensen zijn ingeschakeld. Het spuiten moet goed gebeuren en ook daar hangt weer een flink prijskaartje aan. Maar ja….wie A zegt moet ook B zeggen, er is geen weg terug. Langzamerhand wordt me wel duidelijk dat dit een heel duur brommertje gaat worden maar dan heb ik wel een uniek exemplaar, een echte “van Gerven”

Begin februari 2009 komt het verlossende telefoontje van Peter dat de Vespa klaar is en hij maakt de testrit naar mij toe; hij rijdt als een zonnetje, niet snel maar dat is van later zorg. De transformatie is kompleet, het is een beauty geworden dankzij Peter.

Dat ik een miskoop heb gedaan is mijn eigen schuld, ik had een deskundige zoals Peter moeten vragen om mee te gaan. De verkoper was denk ik te goeder trouw want ik mocht hem laten keuren; had ik dat maar gedaan. Ik heb hem er over gebeld en hij heeft 100 euro teruggestort als tegemoetkoming in de kosten. Dat had hij niet hoeven doen.

Het is nu september 2010 en weer staat mijn Vespa bij Peter want tijdens de “Maiskneuzenrit” liet ze me in de steek. Er komt een nieuwe zuiger in en er komt een nieuwe uitlaat onder zodat ik wat sneller kan
optrekken.

 

Kernwoorden


Inloggen